na zakończenie

Przez dłuższy czas nie będę mogła prowadzić bloga. Przykro mi z tego powodu, mam nadzieję że wrócę, ale...
Dziękuję wszystkim za odwiedziny i pozostawione komentarze. Dziękuję za piękne światy które mogę oglądać na Waszych twórczych blogach, chociaż tyle:(  Ela

Kartki scrapowe

Dziś krótko: zaległe karteczki. Próbuje, uczę się. Zaczętych prac nie zapowiadam bo znowu nie skończę w porę i się rozejdzie po kościach .
Dwie pierwsze to lifty kartek Enczy , pozostałe - inspiracja zewsząd. Wirtualnie i w realu już kolorowo, czerwono i świątecznie, a u mnie to co mi w duszy aktualnie gra - czyli jak zwykle całkiem nie na temat ;)

Jak miło jest dostawać prezenty:)

Dłuższy czas temu dostałam  prezent od Ivonny. To bardzo zdolna i twórcza osoba, która pokazuje w swoim NIECODZIENNYM ZAKĄTKU piekne rzeczy które robi, mnie zachwyciły m. in. kwiatowe dekoracje: wianki ozdobione materiałowymi kwiatkami, niby proste, a jakie efektowne! Zajrzyjcie do niej koniecznie, po inspirację, popodglądać, pozachwycać się.
Ja otrzymałam dwie przepiękne broszki.

Pasują idealnie do dzianinowych sukienek i swetrów z szalowym kołnierzem: Zdjęcia nie oddają uroku i fajnego swetra, i pięknej broszki na nim, ale w rzeczywistości wygląda to bardzo ładnie.

Wybaczcie mi zdjęcia robione na szybko na boku stołu, ale w drugim jego końcu....

...siedziała Kruszyna, która rysowała i na kartkach, i po stole, i potrzebowała duuużo, dużo miejsca:)

Pianino do renowacji

Drodzy majsterkowicze - podczytywacze. Jestem w posiadaniu tego pięknego, przecudnej urody pianina. Jest w stanie... gorszym niż widać. Klawiatury praktycznie nie ma, jest nadżarta przez myszy, strasznie śmierdzi, przez dwie zimy stało w otwartym garażu, i to wystarczyło, żeby myszy zrobiły swoje.  Sprawa jest taka: Czy ja mam się samodzielnie zabierać za remont? Chciałabym bardzo. Chwilowo nie oddam do renowacji, bo, ... wiecie jak to jest, budowa domu, codzienność, i fundusze zawsze idą na coś ważniejszego, a trzeciej zimy to już może nie przetrzymać!
Nie zależny mi na odzyskaniu pianina jako instrumentu, bo to przed 2 laty tez już się do grania nie nadawało. Pozostaje sentyment... bo kiedyś na tym pogrywałam, ale rozsądek bierze górę, i : albo będę miała mebel dobrze odnowiony jako imitacja pianina, albo oryginalne pianino... we władaniu myszy, no inaczej się nie da. Chciałbym odzyskać jak najwięcej się da na zewnątrz, zrobić tego coś na kształt... konsolki, szafeczki? Oczami wyobraźni widzę że mogłoby być pięknie, te toczone nogi..., na wysoki połysk, w brązie.
Proszę o radę czy mam brać się za to, czy czekać aż się myszy wezmą, czy raczej uskładać na renowację przez fachowca? Serce mnie boli jak na to patrzę.
Generalnie moje kryteria wyboru fajnych przedmiotów, to zawsze: żeby były ładne i miały duszę. Ładne - czyli estetyczne, ładnie wykonane. Z duszą - tłumaczyć nie trzeba. Zapewniam Was że to pianino MA DUSZĘ, już przez sam fakt, że ma wartość sentymentalną, bo przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. Do tego jest stare, z klimatem, ma ładne rzeźbienia - co widać, ma potencjał. Dodatkowo jest dla mnie zagadką co to za marka: nigdzie nie znalazłam metalowej blaszki z logo fabryki, które takie pianina zwyczajowo powinny mieć. Przyszło mi do głowy żeby zanurkować do środka w pająki , że może pianino ma jakieś pianinowe serce z numerem seryjnym i nazwą firmy,... coś jak numer silnika w samochodzie. Ale tak na pierwszy  rzut oka, tfu tfu, po zdmuchnięciu pajęczyn, cała muzyczna plątanina strun i młoteczków nadal pozostaje anonimową plątaniną strun i młoteczków bo nie wiem gdzie ewentualnej nazwy i daty produkcji szukać.

 

W najgorszym stanie jest klawiatura, a właśnie ją warto byłoby odzyskać, dla samego klimatu i wyglądu pianina, bo to przecież jakby wizytówka takiego wiekowego instrumentu. Nawet jeśli byłoby rozstrojone, czy pozbawione muzycznych wnętrzności, no to jednak klawiatura mogłaby zostać. Szkoda....

Bez względu na to czy jest co ratować, czy to już tylko moja fanaberia, uważam, że zawsze lepiej ocalić od zapomnienia taki mebel ,(no i co z tego że już niepraktyczny?!) niż urządzać mieszkanie tylko mebelkami seryjnymi. To pianino, gdyby miało nowy, czekoladowy fornir na wysoki połysk, mogłoby dać początek fajnemu urządzaniu całego mieszkania, a przynajmniej salonu.

Jest ono dowodem na to, że wartość przedmiotu zależy tylko i wyłącznie od punktu widzenia. Pianino dawniej postrzegane jako ciężki złom, zawalidroga, klunkier - jak to się u nas mawiało, i z tego też powodu wyniesione do garażu przy kolejnym remoncie, dziś w moich oczach urosło do roli "perełki", którą naprawdę warto byłoby uratować przed ostatecznym zniszczeniem. Kiedy było wynoszone do garażu, to oczywiście nie z zamiarem zniszczenia. Miało sobie"dojrzeć", poczekać na lepsze czasy albo jakąś konkretną koncepcję urządzania pokoju. No ale z powodu zaniechania i niezabezpieczenia mebla zniszczało po prostu szybciej niż można się było spodziewać.

Przyszło mi jeszcze do głowy, żeby mebel albo rozczłonkować i wykorzystać osobno różne elementy zdobnicze. Wiem, to profanacja, ale czy - skoro pianino i tak jest "posypane"- nie można by tchnąć w nie nowego życia właśnie w taki sposób? Albo zrobić wspomniana konsolkę, z półeczką lub gablotką w miejscu klawiatury. Z szafeczką w dolnej części. Co o tym myślicie??

Wyróznienie.

Dostałam wyróżnienie od Kwiaciarenki . Z wyróżnieniami na blogach mam mały problem.
Oczywiście: jest mi niezmiernie miło, chciałam bardzo podziekowac za to wyróżnienie, za odwiedziny, za komentarze, za Wasz pozytywny odzew. Ale dopatrzyłam się, że wyróżnianie się to wielka siatka wzajemnych powiązań, która wymaga ode mnie zaangażowania w tą zabawę, odpowiadania na Wasze  konkretne wyróżnienia, typowania kolejnych osób... a ja nie bardzo mam czas i głowę do takich rzeczy. Dlatego ja się chyba z tego wypisuję :) Wierzę że rozumiecie. Obserwując Wasze blogi zauważyłam wpisy na paskach "Wyróżnienia - nie, dziękuje". Jako laik w blogowym świecie w pierwszej chwili zastanawiałam się - o co tu chodzi?? Bo przecież wyróżnienia są miłe i fajne. No są, ale... Teraz już rozumiem że chyba chodzi o to że osoba wyróżniana nie chce się czuć zobowiązana, z rożnych powodów. Oświećcie mnie, jeśli jest inaczej.
Piszę blog i umieszczam zdjęcia żeby podzielić się z Wami tym co robię - I to komentarze są barometrem "podoba się/ nie podoba, jest zainteresowanie lub nie". To one mnie niezmiernie cieszą, inspirują dają kopa do pracy, pocieszają i dodają wiary że warto robić fajne rzeczy. I to mi wystarczy, naprawdę. Wasze komentrze są wytarczającym wyróznieniem dla mnie. Oraz sam fakt, że kolejne osoby chcą do mnie wracać (mimo że zawodzę i zbyt często nie pokazuję nowych prac:) - i za to Wam, kochani Obserwatorzy i moi czytelnicy , bardzo dziekuję :). Zwracam sie tu do osób na stałe mnie podglądających, ale też do wszystkich przypadkowych podglądaczy, którzy zechcą obejrzeć kawałek mojego świata i zostawić po sobie ślad.
Ja też do Was wracam, czytam i oglądam. Nawet jesli nie komentuję, bo czas mnie goni - z wielka przyjemnoscią robię choćby krótka rundkę po ulubionych blogach żeby napaść oczy, ducha i poinspirować sie należycie na dłuższy czas.
Nie twierdze ze nie wrócę do zabawy w wyróżnienia, może kiedyś. ... jak będę miała nadmiar czasu. Dziękuje Ci Kwiaciarenko za wyróżnienie i pozdrawiam serdecznie.

Romantycznie i słodko

W odpowiedzi na potrzebę chwili uszyłam pościelkę dla lali - dla mojej córci. Zosia od kiedy skończyła rok, lula wszystko, od misiów i lali na samochodzikach brata skończywszy, więc potrzeba była naprawdę pilna :).
Z rozpędu doszyłam jeszcze dekoracyjne serducha. A że kombinacje kolorystyczne jedne z moich ulubionych, szyło się naprawdę miło. I tak mnie wzięło w tą romantyczną stronę że serduszko doszyłam jeszcze do wcześniejszego romantycznego kompletu do kuchni. Bardzo wdzięczne są te malutkie dekoracje. Niepraktycznie, a jakie słodkie i  jak cieszą oko. Prawda?

 

 

 

 

rozwiązanie candy

Nie wiem czy przepraszać czy składać życzenia.?

Z dużym opóźnieniem podaję wyniki candy. Cały czas o Was pamiętałam, ale tygiel grudniowy mnie pochłonął, mam nadzieję że drobny upominek poświąteczny będzie tym milszy, że właśnie spóźniony i poświąteczny:)

 Zielone rękawice powędrują do:   ania.n

Gratuluję i z bijącym sercem mam nadzieję, że ucieszą oko Ani  na żywo przynajmniej tak samo, jak na zdjęciach.

I jeszcze jedna niespodzianka - drobny upominek nieplanowany: Pomarańczowe liściowe rękawice (+ serducha) chciałabym przesłać Ivonne, której te właśnie rękawice bardzo sie podobały i z takim miłym entuzjazmem wpisała się w komentarzach jako pierwsza. No więc taki upominek ode mnie :)

 Proszę Was dziewczyny o kontakt i podanie adresu do wysyłki.
[ ps. zdjęcie z serduszkami zostało zrobione przez Ivonne i dodane do postu po edycji ]

Woreczki dziecięce

Dziś króciutko, bo wpadam tu tylko na chwilę.
Oto woreczki dziecięce (chłopięce?), w tradycyjnych kolorach, podobno najładniejszych. Przecudnej urody obrazki na nich zostały wycięte z koszulki dziecięcej, i naszyte. Woreczki z usztywnionym dnem, najładniej oczywiście wyglądają kiedy są zapełnione - wtedy trzymają fason.

Podrawiam Was bardzo serdecznie, mroźnie i ciepło, zima fajna jest.
Wyniki candy podam następnym razem, niebawem.

Zapowiedź wielkiej premiery

    Wielkiej premiery nie ma. JESZCZE! Ale jest przedsmak tego, co zamierzam wytworzyć, co jest od dawna w szczegółach w mojej głowie. Mowa rzecz jasna o lalce. O eterycznej pani z wyniosłym obliczem. Która w zamiarze ma też być piękna i delikatna, i z charakterem rzecz jasna -  i taka będzie! (bardzo to skromne z mojej strony...).

 

Może dzięki temu pogonieniu samej siebie - czyli pokazaniu Wam zdjęć samej twarzy, praca ruszy do przodu. Nie jestem pewna czy pokazując Wam to, a dokładniej czy Wy - oglądając, faktycznie jesteście w stanie sobie do-obrazić jak też w całości będzie wyglądać. Bo ja patrząc na samą łysą maskę lalki  widzę całą postać,  całą - materiały, włosy, sylwetkę, emocje zamknięte w geście.  Nie moje, tylko lalkowej postaci.To ten mój niemy teatr, który tak lubię...A na zdjęciu tego jeszcze przecież nie widać. Wiem, że małe cudeńko jestem w stanie wytworzyć, ale to wymaga czasu i mojej wielkiej mobilizacji. Twórczej oczywiście.

Zmobilizujcie mnie, PROSZĘ!

      Kiedy podglądam Wasze prace na blogach mam czasem wrażenie że z taką łatwością one powstają. A mi wcale nie jest łatwo. I nie o nieumiejętności techniczne chodzi, tylko tą lekkość twórczą, lekkość w przełożeniu własnych wyobrażeń twórczych - na konkretną prace.

Krótko mówiąc żeby lalka była taka jak sobie wyobraziłam, a nie tylko pozszywanym fachowo zlepkiem materiałów, płaskim, bez wyrazu. Żeby miała duszę i klimat. Nie przesadzam. Wkładanie całego serca w pracę nad lalką jest dla mnie oczywiste i wierzę, że mnie choć trochę rozumiecie. Prawda?

      Miałam propozycję zrobienia kopii Czarnego Hrabiego (niezrealizowana). Na początku radość: że fajnie, że jest zainteresowanie, a potem... niedosyt. Bo zdałam sobie sprawę, że powielanie tego samego projektu nie ma sensu. Pewnie finansowo ma, a jakże, (wszak nie samym artyzmem człowiek żyje pożerając tynk ze ścian...), ale artystycznie - nie ma to sensu i nie daje żadnej satysfakcji. Bo tworząc to samo staję się wyrobnikiem, nie wymyślam niczego nowego, a praca nie jest już żadnym wyzwaniem.

To w przypadku szycia drobnych rzeczy można bardziej wrzucić na luz i mniej się wczuwać (choć przyznam szczerze że też nie lubię szyć dwa razy tego samego; realizacja nowego pomysłu zawsze jest wiekszym wyzwaniem.

       No nic, zamiast tyle gadać po prosu trzeba się brać do roboty, ale musiałam to napisać, bo ja zawsze większe plany muszę przegadać. Jak już przegadam, to pójdzie do przodu. Chyba. ;)

Jesienne inspiracje + pokój Benia cz.2+ CANDY

Uwaga, będzie kolorowo.

Zacznę może od jesiennych inspiracji i rękawic które się ostatnio uszyły. Praca zaczęta tez jakiś czas temu, naszykowane na warsztacie, nacięte, i długi czas niedokończone różne rzeczy wreszcie się doczekały finału.

 No i szyciu sprzyja pora roku,z trudem przeżyłam upały i lato w ogóle, nic wtedy nie robię, za to jak lekki chłodek i deszczowo - dostaję energii. Rzecz pierwsza: rękawice ozdobione ślepą aplikacją, wydzierganą gęstym zygzakiem. Rękawice są dwustronne, druga to kolorystyczny negatyw tej pierwszej i odwrotnie.

Kolejna rzecz: to moje pierwsze  
CANDY CYTRYNOWE:

 

Rękawice b. solidnie wykonane, ozdobione aplikacją, w środku podszewka z białego płótna. Ocieplenie: polar. Rękawice są bardziej miękkie niż te kupowane w sklepie z wypełnieniem gąbkowym lub na fizelinie: polar zachowuje się inaczej, nie jest tak sztywny - nie jest to defekt, są po prostu inne, nieco cieńsze.

Cytrynowe rękawice oddam w dobre ręce - tak nieśmiało to proponuję, bo nie wiem czy ktoś reflektuje na tak kolorową rzecz, jeśli tak to proszę o zaznaczenie w komentarzach że o cytryny chodzi plus podlinkowanie mojego zdjęcia na blogu. Jeszcze nic tu nie proponowałam, to dla mnie nowa rzecz i zaciekawienie - czy są osoby którym kolorowe owocowe rękawice wpiszą się w gust i wystrój kuchni. W domyśle: Z praktyki wiem, że tego typu rzeczy błyszczą w równie kolorowym otoczeniu: kuchni, która nie boi się kolorów i słońca. Ale to już tylko od Was zależy...

I jeszcze jeden rzut na Pokój Bienia -obrazki na ścianę: 

Krótki poradnik majsterkowicza: Obrazki wielkości kartek pocztowych  z gazetki dziecięcej. Ramki zrobione są z  grubej tektury, oklejonej folią samoprzylepną. Między ramką granatową a obrazkiem jest biała gruba mniejsza ramka tekturowa, która dodaje trójwymiarowości całości. Sam obrazek pryśnięty jest lakierem w sprayu. (ramka nie, bo folia jest z połyskiem)

Całość wyszła nam bardzo ...wycinankowo. Ale  pokój Bernarda jest dla mnie jednym, wielkim projektowym poligonem doświadczalnym - i rządzi się własnymi prawami :), Ogólnie jest przytulnie - czasem nawet mi samej zdarza się w tym słonecznym kąciku przysnąć.:)

Jeszcze nie wiszą, bo jakoś chwilowo brak mi koncepcji.

I jeszcze w sprawie paska na ścianie:

Dziewczyny pytały o ten pasek w komentarzach.: Klejony jest bezpośrednio na ścianie z arkusza filii samoprzylepnej. Dobrałam kolory pasujące do materiału. Samochodzik z tkaniny w kratkę klejony jest na folii samoprzylepnej dwustronnej - i z tym było nieco więcej roboty.  Trzyma się bardzo dobrze, klej na folii dwustronnej jest bardzo "czepny" i docięta folia do kształtu samochodzika - trzyma go idealnie, nawet przy nieśmiałych próbach podskrobania pazurkiem przez moje dziecko - nic nie schodzi i materiał. się nie siepie, wygląda b. estetycznie. Może to też sprawa materiału - to jest zbita, gruba bawełna (kupon kilka metrów kupiony w lumpeksie zresztą :), reszta materiałów dokupiona do kompletu w sklepie)

I tyle kolorowatości na dzisiaj, dziękuję Wam za odwiedziny i odzew, serdeczności!

Dziękuję Wam również za komentarze pod wcześniejszymi postami. Wszystkie czytam i każdy z osobna sprawia mi ogromna przyjemność, bardzo, bardzo dziękuję:)

Pokój Benia

    Witam serdecznie po długiej przerwie. Zbieram się od dawna do pisania, ale aktualnie zajmuje mnie przedszkole mojego Benia i wszystkie zmiany z tym związane, dużo więcej obowiązków i zajęć.
A chciałam dziś pokazać pościel uszytą do mini- pokoju Bernarda. Zamówienie było na pokój "zielony jak trawka, mamo". cóż było robić... :) Do tego słoneczna ściana, co ładnie  koresponduje z pościelą - pokoik jest ciepły i przytulny. Do narzuty i poduch zrobiłam pasujący border na ścianę, całość wyszła wyraźnie "do kompletu"  ...bo ja lubię komplety :), a i Beniowi się podoba. Inspiracja trochę z rożnych stron z atr. dla dzieci, a trochę z patterybarnkids: kolorowo i z rozmachem. I proszę, wyszło tak: Zdjęć kilka , bo nie mogłam się zdecydować.

 Jestem w trakcie szycia dywanika pasującego do zielonej serii, są jeszcze obrazki w granatowych ramkach, co by przełamać "wszystko do kompletu", w planie jest jeszcze organizer i pojemniki na zabawki. Na pewno pokażę to następnym razem!

Szczerze mówiąc pomysł na motyw samochodzikowy zrodził się już rok temu,  ale w między czasie miałam przerwę na drugie dziecię  i tak, powróciłam do szycia dopiero niedawno.

Widzę jak powolutku motyw samochodzikowy staje się nieaktualny i za delikatny, w chwili obecnej najaktualniejszy byłby sufit granatowy pełen gwiazd, planet i statków kosmicznych, ale kto by tam nadążył za  przedszkolakiem ciekawym całego świata...Poza tym chyba jedno nie przeszkadza drugiemu,  jest kolorowo, spójnie i co najważniejsze lokatorowi sie podoba :)