na zakończenie

Przez dłuższy czas nie będę mogła prowadzić bloga. Przykro mi z tego powodu, mam nadzieję że wrócę, ale...
Dziękuję wszystkim za odwiedziny i pozostawione komentarze. Dziękuję za piękne światy które mogę oglądać na Waszych twórczych blogach, chociaż tyle:(  Ela

Pianino do renowacji

Drodzy majsterkowicze - podczytywacze. Jestem w posiadaniu tego pięknego, przecudnej urody pianina. Jest w stanie... gorszym niż widać. Klawiatury praktycznie nie ma, jest nadżarta przez myszy, strasznie śmierdzi, przez dwie zimy stało w otwartym garażu, i to wystarczyło, żeby myszy zrobiły swoje.  Sprawa jest taka: Czy ja mam się samodzielnie zabierać za remont? Chciałabym bardzo. Chwilowo nie oddam do renowacji, bo, ... wiecie jak to jest, budowa domu, codzienność, i fundusze zawsze idą na coś ważniejszego, a trzeciej zimy to już może nie przetrzymać!
Nie zależny mi na odzyskaniu pianina jako instrumentu, bo to przed 2 laty tez już się do grania nie nadawało. Pozostaje sentyment... bo kiedyś na tym pogrywałam, ale rozsądek bierze górę, i : albo będę miała mebel dobrze odnowiony jako imitacja pianina, albo oryginalne pianino... we władaniu myszy, no inaczej się nie da. Chciałbym odzyskać jak najwięcej się da na zewnątrz, zrobić tego coś na kształt... konsolki, szafeczki? Oczami wyobraźni widzę że mogłoby być pięknie, te toczone nogi..., na wysoki połysk, w brązie.
Proszę o radę czy mam brać się za to, czy czekać aż się myszy wezmą, czy raczej uskładać na renowację przez fachowca? Serce mnie boli jak na to patrzę.
Generalnie moje kryteria wyboru fajnych przedmiotów, to zawsze: żeby były ładne i miały duszę. Ładne - czyli estetyczne, ładnie wykonane. Z duszą - tłumaczyć nie trzeba. Zapewniam Was że to pianino MA DUSZĘ, już przez sam fakt, że ma wartość sentymentalną, bo przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. Do tego jest stare, z klimatem, ma ładne rzeźbienia - co widać, ma potencjał. Dodatkowo jest dla mnie zagadką co to za marka: nigdzie nie znalazłam metalowej blaszki z logo fabryki, które takie pianina zwyczajowo powinny mieć. Przyszło mi do głowy żeby zanurkować do środka w pająki , że może pianino ma jakieś pianinowe serce z numerem seryjnym i nazwą firmy,... coś jak numer silnika w samochodzie. Ale tak na pierwszy  rzut oka, tfu tfu, po zdmuchnięciu pajęczyn, cała muzyczna plątanina strun i młoteczków nadal pozostaje anonimową plątaniną strun i młoteczków bo nie wiem gdzie ewentualnej nazwy i daty produkcji szukać.

 

W najgorszym stanie jest klawiatura, a właśnie ją warto byłoby odzyskać, dla samego klimatu i wyglądu pianina, bo to przecież jakby wizytówka takiego wiekowego instrumentu. Nawet jeśli byłoby rozstrojone, czy pozbawione muzycznych wnętrzności, no to jednak klawiatura mogłaby zostać. Szkoda....

Bez względu na to czy jest co ratować, czy to już tylko moja fanaberia, uważam, że zawsze lepiej ocalić od zapomnienia taki mebel ,(no i co z tego że już niepraktyczny?!) niż urządzać mieszkanie tylko mebelkami seryjnymi. To pianino, gdyby miało nowy, czekoladowy fornir na wysoki połysk, mogłoby dać początek fajnemu urządzaniu całego mieszkania, a przynajmniej salonu.

Jest ono dowodem na to, że wartość przedmiotu zależy tylko i wyłącznie od punktu widzenia. Pianino dawniej postrzegane jako ciężki złom, zawalidroga, klunkier - jak to się u nas mawiało, i z tego też powodu wyniesione do garażu przy kolejnym remoncie, dziś w moich oczach urosło do roli "perełki", którą naprawdę warto byłoby uratować przed ostatecznym zniszczeniem. Kiedy było wynoszone do garażu, to oczywiście nie z zamiarem zniszczenia. Miało sobie"dojrzeć", poczekać na lepsze czasy albo jakąś konkretną koncepcję urządzania pokoju. No ale z powodu zaniechania i niezabezpieczenia mebla zniszczało po prostu szybciej niż można się było spodziewać.

Przyszło mi jeszcze do głowy, żeby mebel albo rozczłonkować i wykorzystać osobno różne elementy zdobnicze. Wiem, to profanacja, ale czy - skoro pianino i tak jest "posypane"- nie można by tchnąć w nie nowego życia właśnie w taki sposób? Albo zrobić wspomniana konsolkę, z półeczką lub gablotką w miejscu klawiatury. Z szafeczką w dolnej części. Co o tym myślicie??

Wyróznienie.

Dostałam wyróżnienie od Kwiaciarenki . Z wyróżnieniami na blogach mam mały problem.
Oczywiście: jest mi niezmiernie miło, chciałam bardzo podziekowac za to wyróżnienie, za odwiedziny, za komentarze, za Wasz pozytywny odzew. Ale dopatrzyłam się, że wyróżnianie się to wielka siatka wzajemnych powiązań, która wymaga ode mnie zaangażowania w tą zabawę, odpowiadania na Wasze  konkretne wyróżnienia, typowania kolejnych osób... a ja nie bardzo mam czas i głowę do takich rzeczy. Dlatego ja się chyba z tego wypisuję :) Wierzę że rozumiecie. Obserwując Wasze blogi zauważyłam wpisy na paskach "Wyróżnienia - nie, dziękuje". Jako laik w blogowym świecie w pierwszej chwili zastanawiałam się - o co tu chodzi?? Bo przecież wyróżnienia są miłe i fajne. No są, ale... Teraz już rozumiem że chyba chodzi o to że osoba wyróżniana nie chce się czuć zobowiązana, z rożnych powodów. Oświećcie mnie, jeśli jest inaczej.
Piszę blog i umieszczam zdjęcia żeby podzielić się z Wami tym co robię - I to komentarze są barometrem "podoba się/ nie podoba, jest zainteresowanie lub nie". To one mnie niezmiernie cieszą, inspirują dają kopa do pracy, pocieszają i dodają wiary że warto robić fajne rzeczy. I to mi wystarczy, naprawdę. Wasze komentrze są wytarczającym wyróznieniem dla mnie. Oraz sam fakt, że kolejne osoby chcą do mnie wracać (mimo że zawodzę i zbyt często nie pokazuję nowych prac:) - i za to Wam, kochani Obserwatorzy i moi czytelnicy , bardzo dziekuję :). Zwracam sie tu do osób na stałe mnie podglądających, ale też do wszystkich przypadkowych podglądaczy, którzy zechcą obejrzeć kawałek mojego świata i zostawić po sobie ślad.
Ja też do Was wracam, czytam i oglądam. Nawet jesli nie komentuję, bo czas mnie goni - z wielka przyjemnoscią robię choćby krótka rundkę po ulubionych blogach żeby napaść oczy, ducha i poinspirować sie należycie na dłuższy czas.
Nie twierdze ze nie wrócę do zabawy w wyróżnienia, może kiedyś. ... jak będę miała nadmiar czasu. Dziękuje Ci Kwiaciarenko za wyróżnienie i pozdrawiam serdecznie.

Od czego się zaczęło. Moje inspiracje, moje lalki

-->

     Od zawsze największą satysfakcje dawało mi tworzenie, realizowanie własnych, i nie tylko, pomysłów artystycznych, plastycznych, manualnych. W świecie plastycznym zawsze czułam się jak ryba w wodzie.
Eksperymentowałam z różnymi technikami. Bliskie jest mi wszystko co plastyczne i robione ręcznie: szycie, decoupage, scrapbooking, formy przestrzenne/dekoracje: lalki - kukiełki.
Inspiracja do działania - są dla mnie inni ludzie, czasem też utwór muzyczny, poezja dozowane w rozsądnych dawkach za to bogatsze w treści. Inspiracją artystyczną - jest właściwie wszystko:  Twórczość  artystów, malarstwo, rzeźba, teatry lalkowe, design, sztuka użytkowa: tkaniny,  meble, wnętrza, piękne przedmioty, moda. Ale także  kwiatek na łące, kolorowy świat dziecka, klimaty sielskie, rustykalne. Inspiruje mnie twarz, portret, karykatura, deformacja oraz – przy ich pomocy – możliwość pokazania emocji i charakteru postaci. I z tych zainteresowań najpierw zrodziły się maski i pierwsze próby rzeźbienia twarzy.

Potem maskom chciałam nadać jakąś większą, pełniejszą formę i przyszedł pomysł na zrobienie lalki. W 2007 roku powstała pierwsza lalka - anioł. Mroczna, tajemnicza.

Ucieszona twórczym sukcesem (że umiem, że potrafię i że efekt wart jest pracy) zabrałam się za kolejne lalki:

Biały Hrabia :

...i żeby było do kompletu zamarzyła mi się lalka trzecia -  Czerwony Hrabia. 
I tak powstał hrabiowski tryptyk.

Mam bardzo osobisty stosunek do tych lalek, lubię je po prostu. Włożyłam w nie bardzo dużo pracy, mnóstwo emocji i część siebie. Od strony artystycznej, to właśnie lalki najpełniej wyrażają moje plastyczne i około teatralne  zainteresowania. Do dziś stworzyłam lalki w oszałamiającej liczbie trzy :), z rozpoczętą czwartą, bowiem codzienność szybko zweryfikowała moje możliwości twórcze pracującej na etacie matki:). Nie wiem w jaką stronę pójdę w pracach nad lalkami ,ale bardzo chciałabym, żeby te trzy pierwsze lalki nie skończyły mojej przygody z lalkarstwem. Plany i pomysły na razie są uśpione i czekają na wielki bum w postaci świętego spokoju.

 A w tak zwanym międzyczasie robię pomniejsze manualno-plastyczne prace, w zależności od inspiracji albo potrzeby chwili - dlatego na tym blogu taka różnorodność tego co robię. Gdyby ktoś miał wrażenie chaosu, to nadmieniam że wspólnym mianownikiem dla tego co tu umieszczę będę chyba tylko ja sama, bo prace mogą wydawać się całkiem z różnych bajek.
Ostatnio, moje wszystkie prace i w ogóle działanie zdominowane są przez dzieci i dom, co wcale mnie nie martwi, tylko czasu mam za mało...
Poza wszystkimi pracami które uda mi się wytworzyć i które tu pokażę, wtrącenia różnotematyczne w postach, czysto od siebie, będą nieuniknione, bo mam gadającą naturę i lubię sobie czasami popisać. Mam nadzieję że oglądającym moje lalki i inne prace dostarczę chociaż połowę tez przyjemności, jaką mi dawało ich tworzenie. 
Będzie mi bardzo miło jeśli zostawisz komentarz. Możesz także do mnie napisać. 
Lubię listy. Lubię fajnych ludzi.

W następnym poście zamieszczę zdjęcia z sesji zdjęciowej lalek - czyli dużo więcej ujęć.

Lalki można obejrzeć również w galerii pepiniera, zapraszam tutaj:

http://www.pepiniera.pl/galeria/artysta,141,elzbieta-miskiewicz,0.html

http://www.pepiniera.pl/art/5637/elzbieta-miskiewicz.html

CDN